Op vaderdag 2012 schreef ik dit stukje:
Van Anne Doornbos is onderstaand gedicht, steeds als ik het lees moet ik aan mijn vader denken, ik heb mijn vader nog, hij is 91.
Als ik op bezoek ga is hij blij dat hij me ziet maar ik vraag niet: "weet je hoe ik heet?" want waarschijnlijk weet hij mijn naam niet meer, of hij kan er op dat moment even niet op komen.
Hij weet dat ik bij hem hoor en dat is genoeg.
Zijn naam zal ik altijd noemen en ik draag hem immers ook
Inmiddels is mijn vader op 26 februari j.l. 93 geworden
Vanmorgenvroeg is hij overleden, "Uut de tied ekomen", ingeslapen, mijn zus en ik waren er bij.
Als je je vader bijna 65 jaar hebt gehad kun je alleen maar dankbaar zijn, het is heel veel mensen niét gegeven.
Al vanaf die vaderdag in 2012 staat het gedicht van Anne naast mijn computer, het deed en doet me zo aan mijn vader denken. Steeds verder gleed hij weg in een omgeving waar hij niet wilde zijn, niemand niet trouwens. Als je niet meer kunt zeggen wat je wilt, niet meer uit je woorden kunt komen, niemand meer kent... dan wil je er ook niet meer zijn. God luistert niet naar me zei hij in het begin van zijn opname nog wel regelmatig maar ook dat ging over, Hèlp me toch! zei hij tegen de verzorgsters, maar dat mag niet, je moet door tot het bittere einde. Gelukkig is dat einde voor hem er nu. Dat gedicht dat hoort bij mijn vader, hij zal niet vergeten worden, we zullen zijn naam nog vaak noemen; hij had er meer dan 1, voor mijn moeder was hij Jan, voor ons Papa, voor de kleinkinderen Opa, voor de kinderen van mijn dochter en schoonzoon: Opa koekje of opaopa en voor de kinderen van mijn zoon en schoondochter: Opa van der Haar
Nog 1 keer dat gedicht:
Nog ien keer
neem mij nog ien keer bij de haand,
as ik je naom niet meer zal weten
en ook mien eigen ben vergeten
en douwel met mij deur het olde laand.
oons moe hangt net de wasse an de lien,
de rooie stienpeer stiet in volle blui,
van scheuveln woj ja nooit ies mui,
de Lanz stiet stampend veur de dörsmesien.
Een kathedraal boven de lemen deel,
in 't stro een koor van kinderstemmen.
Langzaoman wordt hiel mien wereld heel.
Laot mij dan as eerappelrangen vergaon
Liggen as een wenakker in november.
Maor nuum mien naom, o, nuum mien naom
Dat doen we Pap, dat doen we want we hebben jou niet meer maar wel heel veel mooie herinneringen.
Posts tonen met het label STREEKTAAL. Alle posts tonen
Posts tonen met het label STREEKTAAL. Alle posts tonen
dinsdag 18 maart 2014
woensdag 12 december 2012
Het dennenboompie
Veur de kinder - Bonnie Veendorp
Het dennenboompie
Een dennegie stun in de bos
hij was wat klein van stuk
de grote dennen zeden: “Goh,
wat blief ie toch een kruk
Wat bin ie toch een miezertie,
...
Het dennenboompie
Een dennegie stun in de bos
hij was wat klein van stuk
de grote dennen zeden: “Goh,
wat blief ie toch een kruk
Wat bin ie toch een miezertie,
...
ze mussen oe ummehakken!”
Het boompie reerde hum toen zat,
het drupte van zien takken.
Op zekere dag kwam toen de boer
zien dennen ies bekieken.
“Dit is de mooiste”, zee hij blied,
“die zal bij oes wel lieken.”
“Hij haalde ’t boompie uut de grond
en lei hum op de wagen,
de aandre dennen keken zoer
wuzzen glad ziet wat zij zagen!
Thuus bint de kiender van de boer
het boompie gaon versieren
mit glinsterspul en naomaaksnei
um karstfeest te gaon vieren.
Toen was de kleine dennenboom
het mooist van allemaole…
En de grote dennen in de bos?
die stunde in de kolde!
Bonnie Veendorp is geboren in 1923 in Hoogeveen en opgegroeid in Zuidwolde. Uiteindelijk is zij ook weer in Zuidwolde komen te wonen. Door een gedichtenwedstrijd van de Drentse radio (RONO) werd zij aangemoedigd om meer gedichten te schrijven. Ze schreef steeds in het Drents en haar gedichten hebben een wat nostalgische inslag en gaan over kabouters , over dieren en over kinderen. Eigenlijk zij haar gedichten “veurvallegies op riem”
In 2010 is op initiatief van de stichting RECO op de Falieberg een pad geopend waarlangs “gedichies” van Bonnie Veendorp te lezen zijn. De bedoeling is om de Drentse taal een beetje levend te houden. En wanneer je deze gedichten leest, besef je meteen dat dat de moeite waard is. Het Vlinderommetje Zuidwolde loopt in het Faliebergbos langs een groot deel van Bonnie’s padtien of eigenlijk Bonnie’s kuierpadtien.
Info gevonden op: http://www.vlinderommetje.nl/bonniespadtien.html
en op:
en voor de lezers die aan gps-wandelingen doen meer info op:
dinsdag 11 december 2012
Gien stèe in 't lozement
Gien stèe in ’t lozement - Roelf Klunder
Hij had gien kamer vrij veur heur,
’t had misschien aans nog wel ekund
mar nou hij zag, hoe ’t er mit stund…
Nee, daor had hij gien ruumte veur.
De baos van d’herberg, die ’t heur zèe,
sleut weer zien deure en hij dacht:
die kriegt een moeilijke nacht…...
Hij had gien kamer vrij veur heur,
’t had misschien aans nog wel ekund
mar nou hij zag, hoe ’t er mit stund…
Nee, daor had hij gien ruumte veur.
De baos van d’herberg, die ’t heur zèe,
sleut weer zien deure en hij dacht:
die kriegt een moeilijke nacht…...
En Jozef zöcht, mar vund gien stèe.
Gien stèe veur ’t kiend? Maria mus
in traonen al mar wieder gaon.
Daor bleef de ezel stille staon:
de deur van een stal stund lös…
‘’k Had ’t mij zo aanders veuresteld’,
fluustert Maria, ‘hej gien stèe?’
Mar bliede engeln zingt van vrèe,
en scheupers koomt uut ’t nachtlijk veld.
As de wiezen zuukt naor ’t kiend,
giet er een golden laampe braanden,
die wes de weg uut wiede laanden
hen d’arme stal, waor z’alles viendt.
Gien stèe veur ’t kiend? Maria mus
in traonen al mar wieder gaon.
Daor bleef de ezel stille staon:
de deur van een stal stund lös…
‘’k Had ’t mij zo aanders veuresteld’,
fluustert Maria, ‘hej gien stèe?’
Mar bliede engeln zingt van vrèe,
en scheupers koomt uut ’t nachtlijk veld.
As de wiezen zuukt naor ’t kiend,
giet er een golden laampe braanden,
die wes de weg uut wiede laanden
hen d’arme stal, waor z’alles viendt.
Roelf Klunder
(Zuidwolde 1909 - Breda 1997) Dichter.
Verliet op zijn vijftiende Drenthe en ging naar een kostschool in Nijmegen Volgde de opleiding voor onderwijzer. Was werkzaam in het onderwijs in Vriezenveen en Waddinxveen en vestigde zich uiteindelijk in Breda. Schreef onder het pseudoniem Erk cursiefjes in Onze Vacatures. Begon na 1945 te schrijven in het Drents voor Oeze Volk. In 1985 verscheen zijn bundel Zoer en zute.
info gevonden op: (klik)
donderdag 6 december 2012
Via het Huus van de Taol op facebook kwam ik onderstaand gedicht van Hans Heyting tegen:
Vrolijk Kerstfeest?
De dennenboom straolt en de heerd gluit zo rood -
En boeten oes hoes is de wereld in nood.
Want overal ontmoet wij de ogen van ’t Kind:
In de ogen van heur, die allennig bint.
Van de mèensk in de cel, die zien strafblad oetzit.
Van de zieke, die niet meer um beterschup bidt.
Van het volk, met de vrömde leers op de nek.
Van het kind dat verkommert van kolde en gebrek -
Oet doezen...
den ogen vol angst en verdriet.
Kek het kerstkind oes an, zunder woord of verwiet.
En wij? Wij viert feest in oes veilige hoes.
Wij eet en wij drinkt… God, heb meelie met óés!
Hans Heyting
Kek het kerstkind oes an, zunder woord of verwiet.
En wij? Wij viert feest in oes veilige hoes.
Wij eet en wij drinkt… God, heb meelie met óés!
Hans Heyting
Verdrietig wor ie d'r van, kan 't dan niet aans?
jawel, d'r bent ok nog mèensken die doet!
kiek maor:
”PETAH TIKVA” = “DEUR VAN DE HOOP”
zondag 17 juni 2012
VADERDAG
Van Anne Doornbos is onderstaand gedicht, steeds als ik het lees moet ik aan mijn vader denken, ik heb mijn vader nog, hij is 91.
Als ik op bezoek ga is hij blij dat hij me ziet maar ik vraag niet: "weet je hoe ik heet?" want waarschijnlijk weet hij mijn naam niet meer, of hij kan er op dat moment even niet op komen.
Hij weet dat ik bij hem hoor en dat is genoeg.
Zijn naam zal ik altijd noemen en ik draag hem immers ook.
Nog ien keer
neem mij nog ien keer bij de haand,
as ik je naom niet meer zal weten
en ook mien eigen ben vergeten
en douwel met mij deur het olde laand.
oons moe hangt net de wasse an de lien,
de rooie stienpeer stiet in volle blui,
van scheuveln woj ja nooit ies mui,
de Lanz stiet stampend veur de dörsmesien.
Een kathedraal boven de lemen deel,
in 't stro een koor van kinderstemmen.
Langzaoman wordt hiel mien wereld heel.
Laot mij dan as eerappelrangen vergaon,
liggen as een wenakker in november.
Maor nuum mien naom, o, nuum mien naom.
zaterdag 9 juni 2012
Vervolg Jan Boer
Omdat ik mijn blogje gelinkt had naar Facebook kwamen er meerdere reacties binnen die natuurlijk niet voor iedereen te lezen zijn dus daarom maar een extra blog wijden aan Jan Boer, wat mij betreft zeer de moeite waard.
Ik denk inderdaad dat Monica gelijk heeft en dat "gail " geel betekent en dat het in dit geval slaat op de korenaren, het past ook in het gedicht.
Iedereen heel hartelijk bedankt voor het meedenken.
Anke verontschuldigde zich omdat ze gevraagd had naar de vertaling maar ik ben er blij mee want zonder die vraag had ik niet zoveel geweten over deze dichter en meteen heb ik weer een paar groningse woorden geleerd (nu nog onthouden)
Iedereen heel hartelijk bedankt voor het mee denken.
Van Margot kreeg ik:
webloug
en:
http://www.mijnwoordenboek.nl/dialect/gronings
Van Monica:
Schrippen betekent o.a. zwoegen en gail kan geel betekenen en slaan op de gele korenaren...
Groet, Monica
Van Monique:
Ik heb mijn schoonzoon gemaild voor de vertaling, hij is een rasechte Groninger. Ik laat het weten zodra hij heeft gereageerd!
Joke schreef:
Volgens dit medium betekent het o.a. hard werken. Volgens mij past dit ook in het gedicht en dan staat er:
Ik denk inderdaad dat Monica gelijk heeft en dat "gail " geel betekent en dat het in dit geval slaat op de korenaren, het past ook in het gedicht.
Iedereen heel hartelijk bedankt voor het meedenken.
Anke verontschuldigde zich omdat ze gevraagd had naar de vertaling maar ik ben er blij mee want zonder die vraag had ik niet zoveel geweten over deze dichter en meteen heb ik weer een paar groningse woorden geleerd (nu nog onthouden)
Iedereen heel hartelijk bedankt voor het mee denken.
Van Margot kreeg ik:
webloug
en:
http://www.mijnwoordenboek.nl/dialect/gronings
Van Monica:
Schrippen betekent o.a. zwoegen en gail kan geel betekenen en slaan op de gele korenaren...
Groet, Monica
Van Monique:
Ik heb mijn schoonzoon gemaild voor de vertaling, hij is een rasechte Groninger. Ik laat het weten zodra hij heeft gereageerd!
Joke schreef:
Volgens dit medium betekent het o.a. hard werken. Volgens mij past dit ook in het gedicht en dan staat er:
Uit: Nieuw Groninger Woordenboek van K. ter Laan
pagina 807: Schrippen.
SCHRIP = schram. Toavel zit vol schrippen; (Hogeland) schribben.
SCHRIP = harde arbeid. Moeke is aaltied in schrip. Vòlk in schrip hebben = aan 't werk hebben. Om vaier uur den wazzen ze al ien e schrip. Alleen na in.
SCHRIP = schrap, in: zet tie schrip! (Hogeland en Westerkwartier). Zet tie te schrip! Op scheuvels heìe de vouten aaltied te schrip; joe stoanen op e schrip as 't woare.
SCHRIPKAANT = n rimke aan de muur van de kougroup; de koeien vinden er steun op, dat ze niet afglijden.
ZOK SCHRIPKEN (Hogeland, Oldambt) = zich inspannen. Doe most tie schripken, schrip tie! Ook zok schrippen.
SCHRIPKLAMPEN = klampen op een brug voor de paarden, om zich schrap te zetten.
SCHRIPLATTEN = latten in de tredmolen, waarmee een hond karnde; ook op bruggen en op de batten, bie scheuvelies.
SCHRIPPEN = 1. zwoegen. Wie schrippen der tegen, om 't heu in hoes te kriegen. Mit ain omschrippen = veel zorg en moeite aan iemand besteden. As der allenneg mòr ain tuus west har, den har dij der schrippen mit had = dan zou 't een zwaar karwei geweest zijn. 't Schript haile dag aan = hij is de hele dag al door bezig; 2. zich schrap zetten. Wazzen dwaarze klampen op e buneng, doar e peern op schrippen konnen (Hogeland). schribben; 3. zok schrippen, zie schripken.
Jan Boer
Ik zette de foto op Facebook en direct schreef iemand: vertaling? Doe ik vanavond schreef ik. De jonge verkeersregelaar wist niet precies wat alle woorden betekenden maar hij vertelde wel dat Jan Boer een standbeeld had in het dorp en dat hij in het huis aan de linkerkant geboren was.
Jan Boer!
en het huis waar hij geboren was:
en het huis waar hij geboren was:
Thuisgekomen zocht ik op internet naar het gronings woordenboek, helaas geen vertaling van beide woorden te vinden, misschien toch verkeerd gezocht?
Ik vond van alles over Jan Boer, zelfs een video op Youtube waarop hijzelf (denk ik) dit gedicht voorleest
Luk Dörpke daar staan nog veel meer gedichten van hem. Ik vond een blog van iemand anders, met een foto ook van het gedicht en daaronder de tekst: wie waagt zich aan de vertaling?
Hoe langer ik er mee bezig ben hoe nieuwsgieriger ik word.
WIE WEET DE BETEKENIS VAN IN IEDER GEVAL DIE 2 WOORDEN EN ALS HET KAN VAN HET HELE GEDICHT?
Ik ben benieuwd.
maandag 16 april 2012
Nedersaksisch Taalgebied
Vanmiddag was ik in Grolloo waar de Nedersaksische overheden 'Streektaal
Sessies' organiseerden over de betekenis van het Nedersaksisch voor onze samenleving.
Aanleiding is de afwijzing van de erkenning van het Nedersaksisch onder Deel lll van
het Europees handvest voor regionale talen of minderheidstalen door minister Spies
van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.
Geweldig doel en een zeer aangename middag waar sprekers afgewisseld werden met met muziek en verhalen in de streektaal.
Groeten, Henny
Sessies' organiseerden over de betekenis van het Nedersaksisch voor onze samenleving.
Aanleiding is de afwijzing van de erkenning van het Nedersaksisch onder Deel lll van
het Europees handvest voor regionale talen of minderheidstalen door minister Spies
van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.
Geweldig doel en een zeer aangename middag waar sprekers afgewisseld werden met met muziek en verhalen in de streektaal.
Ruim twee miljoen mensen spreken het Nedersaksisch! Teken deze petitie om de minister haar besluit te doen heroverwegen! Uw stem telt en wordt meegenomen naar de minister!
Petitie geen miskenning, maar erkenning voor Nedersaksisch.
Ik zou het zeer op prijs stellen als alle volgers en lezers van mijn blog de petitie tekenen.Groeten, Henny
Abonneren op:
Posts (Atom)